پرستاری بهمن89 بندرعباس

شيزوفرنی چيست؟

عمدتا فرد مبتلا به شيزوفرنی تغييراتی در رفتار و قوه ی ادراک، طرز تفکری بی نظم که ممکن است سبب تحريف رو يارويی با واقعيت
گردد را تجربه می نمايد. اين مورد را جنون می نامند.

شيزوفرنی يک بيماری روحی و روانی , همراه با داغ و ننگ و اطلاعات بسيار غلط است. اين مورد اغلب منجر به افزايش پريشانی فرد
بيمار و يا اعضای خانواده ی وی می گردد.

شيزوفرنی معمولا در ابتدا در بين افراد گروه سنی پانزده تا بيست وپنج ساله ديده می شود، ولی اگرچه ممکن است ديرتر نيز بروز نمايد.

رواج شيزوفرنی در حدود يک درصد از کل جمعيت می باشد.
حدود يک سوم از مردم مبتلا به شيزوفرنی فقط يک يا چند تايی از دوره های بيماری را در طول زندگی خود تجربه می نمايند.در مورد بعضی
اين بيماری همواره عود می کند و يا در تمام دوران زندگی به صورت يک بيماری باقی می ماند.

حمله وشروع بيماری ممکن است به طور متداوم به همراه عوارض حاد که هفته ها به طول می کشد، يا به کندی، در طول ماه ها و سال ه ا
رخ دهد، بروز نمايد.

در طول دورانی که بيماری عود می کند، فرد اغلب از سايرين کناره گيری کرده، دچار افسردگی و اضطراب شده، و عقايد غير عادی و
ترس های بسيار زياد را تجربه می نمايد. توجه به اين نشانه های اوليه جهت دسترسی به درمان اوليه مهم است.

تشخيص زود و درمان موثر و سريع جهت تندرستی آتی افراد مبتلا به شيزوفرنی حياتی است.

درک نادرستی از بيماری شيزوفرنی به دليل مسايل مربوط به داغ و ننگ ناشی از اين بيماری، منزوی شدن و تبعيض که ممکن است از جانب
افراد مبتلا به شيزوفرنی و بستگان و مراقبت کنندگان از آن هاتجربه گردد، وجود دارد.

بر طبق يک روايت، افراد مبتلا به شيزوفرنی خطرناک می باشند. آنان به ويژه در صورت دريافت درمان و حمايت صحيح، به ندرت
خطرناک می باشند. ندرتا اقليت بسيار کمی از مبتلايان به شيزوفرنی ممکن است در طول دوران هايی از جنون که تحت مداوا قرار نگرفته
اند به دليل ترس ها و اوهامات خود، پرخاشگر شوند.

اغلب موارد اين رفتار پرخاشگرانه مستقيما متوجه خود فرد بوده و ممکن است که خطر خودکشی را افزايش دهد.

شيزوفرنی را اغلب با دو شخصيتی بودن اشتباه می گيرند. اين مساُله صحيح نيست؛ افراد مبتلا به شيزوفرنی ممکن است دچار اوهام شوند و
توانايی درک واقعيت را از دست بدهند، ولی آنان افرادی چند شخصيتی نمی باشند.

افراد مبتلا به شيزوفرنی يک سری توانايی های هوشی معمولی را از خود نشان می دهند ولی دچار ناتوانی ذهنی نمی باشند، اگرچه عوارض
حاد جنون ممکن است با توانايی تفکر در آنان در طول دوران های حاد بيماری تداخل کند.


عوارض بيماری شيزوفرنی چه می باشد؟

اوهام- بيشتر شامل شنيدن صدا ها می باشد. موارد ی که کمتر معمول است عبارتند از: ديدن، احساس کردن، چشيدن مزه، استشمام کردن
چيزهايی که به نظر شخص کاملا حقيقی می باشند، اما در حقيقت در آن جا وجود ندارند.

اختلال در تفکر – زمانی که هيچ نوع ارتباط منطقی در گفتار فرد ديده نمی شود ممکن است که افکار و گفتار در هم آميخته و بدون ارتباط
می شوند.

ساير عوارض شيزوفرنی عبارتند از:

• عدم کار آيی – فرد توانايی انجام فعاليت های
روزانه را مثل شستن و آشپزی را از دست می دهد. فقدان کار آيی،انگيزه و قريحه جزيی از اين بيماری است و به معنای تنبلی نمی باشد.

•مشکل در فکر کردن- تمرکز فرد، حافظه، و
توانايی برنامه ريزی و سازمان دهی ممکن است که تحت تاُثير قرار بگيرد. و اين مساله سبب می شود که فرد در ارايه ی استدلال، ارتباط ،
.و انجام فعاليت های روزمره ی خود با مشکل مواجهه شود.

• بيان کند احساسات- زمانی رخ می دهد که توانايی
فرد در بيان احساساتش به طور زيادی کاهش يابد. اين مورد معمولا همراه با واکنش های نادرست در رويارويی با موقعيت های غمگين و ي ا
شاد است.

• کناره گيری از جامعه- اين مورد ممکن به دلايلی
منجمله ترس از مورد آسيب قرار گرفتن از جانب افراد، و يا ترس از مراودات با سايرين به دليل فقدان مهارت های اجتماعی بروزنمايد.

شيزوفرنی از بيماری خود به دليل وجود تجربياتی،
•فقدان بصيرت- عدم اطلاع افراد مبتلا به
مثل؛ پندار های بيهوده و اوهامات بسيار واقعی، عادی است. اين مساُله ممکن است برای افراد خانواده و يا مراقبت کنندگان از آنان بسيار
ناراحت کننده باشد. عدم اطلاع افراد مبتلا به شيزوفرنی می تواند يکی از دلايل عدم قبول درمانی که ممکن است برای آنان سودمند باشد،
گردد.عوارض جانبی ناخواسته ی بعضی از دارو ها نيز ممکن است يکی ديگر از دلايل امتناع از قبول درمان باشد.